Daniëlle Davidson

  over

mijn werk

kunstenaar.
performance artist. ruimteverkenner.

De ruimte centraal

observatie zonder oordeel

Ik kijk en luister, vooral dichtbij. Niet om te beperken, maar juist om ruimtelijk te kunnen zien, denken, voelen en bewegen in vrijheid.

Ik vraag me af: “Waar is de grens? Waar ben ik, waar is mijn omgeving? Wat is waar, en waar is het toch weer anders? Waar is het simpel, waar complex? Waar kan men lachen, waar huilen? Waar doet het er toe? Wat wel, wat niet?”

Laat ik dat kijken maar registreren, dan komt het (in)zicht vanzelf.

Verdwalen of vinden?

Schilderen is experimenteren, reageren op wat er is, fouten maken, helderheid zoeken, ruimte creëren in wat plat is, maar en vooral spelen om te vinden.

Net als in mijn werk laat ik ook in mijn dagelijkse leven een hoop door het toeval bepalen. Ruimte is een breed begrip, het is meer dan wat je ziet. Ik verdwaal graag en zoek naar omgevingen die me verrijken en waarin ook de ander kan verdwalen.

Transformaties van ruimtes leveren inspirerende wandelingen op. De interactie van ‘live’ schilderen en het improviseren op verhalen of muziek maakt dat ontdekkingen kunnen ontstaan. Met verf, kleur, stiften, vingers, plamuurmessen en water worden op het geluid van een verhaal ruimtes verbonden, stops gemaakt, grenzen aangegeven, verbanden gelegd en essenties verbeeld.

Interacties tussen schaduwen en licht, en de explosies van kleuren en vormen die zo ontstaan, krijgen een plek in mijn schilderijen en beelden.

Het verdwalen levert soms bekende, soms onbekende beelden op, die zich verhouden tot de zichtbare en onzichtbare, gevoelsmatige, materiële en immateriële bestaande werkelijkheid. 

Complexiteit verhelderen

Tijd en keuzes spelen eveneens een belangrijke rol. In muziek en in een verhaal loopt de tijd door. En bij schilderen stolt de verf de tijd en blijft. Beide kunstvormen zoeken de kern en ook de uitgestrekte periferie, de marges om het onbenoembare te vinden. Die grenzen en overschrijdingen van grenzen zijn spannend.

Ik kijk ook naar hoe een individu zich verhoudt tot de ruimtes. Zonder figuren kan je de schaal zelf invullen. De ervaring verandert wanneer er wel figuren in de ruimte staan: dan kan je je nietig voelen of worden opgenomen in die wereld. Dat zijn paradoxale en ingewikkeldere situaties.

Zoals de natuur dat zichtbaar vanzelf doet, is de complexiteit verhelderen voor mij een uitdaging. Evidenties zijn niet vanzelfsprekend. Ik heb chaos in de orde nodig om iets te begrijpen van de oneindige mogelijkheden die er zijn.

Van gedachte wisselen? Spreek je graag!

13 + 2 =